Waarom wordt er altijd van je verwacht dat je een kant kiest, dat je je mening hebt klaar staan. Soms lukt dat nu eenmaal niet omdat er geen juiste kant is. Op examens en toetsen is het makkelijk, je schrijft het juiste antwoord, al het andere is (meestal) fout. Er wordt van je verwacht dat je duister of licht bent, dat je goed of slecht kiest. Maar soms kun je niet kiezen. Als je voor het licht kiest wordt er van je verwacht dat je altijd goed bent in de keuzes die je maakt, dat je niet de foute, slechte keuzes maakt. En als je duister kiest, wordt er van je verwacht dat je door en door slecht bent, dat je niets anders doet dan foute keuzes maken. Waarom kun je niet gewoon grijs kiezen, niet slecht en niet goed, de schemering, die er is voor dat de nacht begint en voordat de dag start. De schemering is neutraal, je bent niet goed en niet slecht, je bent beide. Je hebt de kans om fouten te maken maar ook om deze terug recht te zetten. Ik vind schemering het beste, het is niet het puurste en zuiverste, maar ook niet het kwaadste en het slechtste, het is gewoon... de overgang.
Mensen verwachten dingen van je, dat maakt het ook allemaal zo moeilijk. Als je iets doet hebben mensen direct een mening over je klaar, ik bedoel ik zeg het maar. Daarom is schemering zo goed, je hoeft geen keuze te maken, bijna iedereen bevindt zich in de schemering, al beweren ze dat ze duister of licht zijn. Verwachtingen zijn er om aan te voldoen, maar denk zo, de mensen die deze verwachtingen stellen zullen ook nooit altijd voldaan hebben aan de verwachtingen die aan hen gesteld werden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten