heb je ook wel eens dagen dat je het niet meer aankan,
dat je niet meer weet of je nog wel gelukkig bent met hoe het met gaat.
Ik probeer altijd iedereen om me heen tevreden te houden, alleen lukt dat
nu van geen kanten, ik verpruts alles, niets is nog logisch en sommigen van mijn
dromen zijn gisteren in één klap verdwenen. Je hoort mensen wel eens zeggen:
en toen hoorde / zag / las ik iets dat mijn hart brak. Nou dat gebeurde mij
dus gisteravond. Ik had nog nooit zoveel zin om te gaan huilen.
Maar ik moet sterk zijn, ook al rammelt alles aan alle kanten, stel ik iedereen teleur,
toch wil ik nog altijd zijn wie ik ben.
Dus dan doen we het zo, ik haal diep adem, tover een lach op mijn gezicht
en niemand hoeft te weten dat ik van binnen een puinzooi ben, ik wil nog altijd degene zijn
die altijd lacht. En zo zal ik me ook weer, zoals altijd, door de volgende dagen heen proberen te werken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten